28 دی 1396 ساعت 19:33

 

سابقه تاریخی استان کرمان حکایت از همت بلند مردمان سختکوش دیار کریمان دارد که همواره در همه اعصار دل در گرو این آب و خاک داشتند و از آن به خوبی محافظت کردند.
با توجه به قرار گرفتن قسمت بزرگ استان کرمان در کویر و حاشیه کویر و کمبود منابع آبی، از دیرباز برای انتقال و مصرف بهینه آب قنات ها حفر شده اند که فناوری های خاص و حیرت انگیزی در آن به کار رفته است.
کشاورزی کرمان با وجود این قنات ها دوران با شکوه و پر رونقی را تجربه کرده است و برغم کاهش نزولات جوی و بارندگی در سالیان اخیر مددرسان کشاورزان بوده، هرچند خشکسالی و برداشت بی رویه آب های زیر زمینی در سال های اخیر تاثیرات مخربی بر این سازه های کهن و حیات بخش گذاشته است.
پرونده قنات ایرانی در چهلمین نشست کمیته میراث جهانی یونسکو در شهر استانبول ترکیه مطرح شد و با ثبت جهانی ۱۱ قنات ایرانی در این اجلاس، سهم استان کرمان ۳ قنات گوهر ریز جوپار، قاسم آباد و اکبرآباد بم است.
روند ثبت جهانی قنات های استان کرمان از اواسط سال ۲۰۱۵ با تکمیل پرونده ثبت و تحویل آنها به کمیته میراث جهانی یونسکو آغاز شد.
ارزیابان یونسکو اواخر سال ۲۰۱۵ با سفر به ایران و کرمان و بازدید از قنات های مورد نظر، ارزیابی و بررسی خود را به صورت میدانی انجام دادند.
در مرحله پایانی این فرآیند، پرونده قنوات استان کرمان به همراه سایر قنات های ایرانی در چهلمین نشست کمیته بررسی جهانی یونسکو در ترکیه مطرح و بررسی شد و روز جمعه بیست و پنجم تیر با کسب اکثریت آرا و با حضور علیرضا رزم حسینی استاندار کرمان، محمدحسن طالبیان معاون سازمان میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری و احمد جلالی نماینده دائم ایران در یونسکو در این نشست به ثبت جهانی رسید.
استاندار کرمان تابستان سال گذشته نیز برای دفاع از پرونده ثبت جهانی روستای دستکند و تاریخی میمند در شهرستان شهربابک به شهر بن آلمان رفت؛ این روستا به همراه محوطه تاریخی شوش در اجلاس قبلی یونسکو به ثبت رسید.
*قنات گوهر ریزجوپار
قنات گوهر ریز در دامنه کوه های جوپار کرمان واقع شده و به لحاظ منطقه ای و موقعیتی هم اکنون یکی از قنات های مهم استان به شمار می رود.
در مورد سابقه این قنات اطلاعات دقیقی در دست نیست و براساس اظهارات افراد محلی پس از کم آب شدن چشمه های اطراف، یکی از بانوان منطقه بنام گوهر که از عشایر متمول بود، تمام چشمه های این منطقه را خریداری و قنات گوهر ریز را ایجاد کرده است.
این قنات هم اکنون یکی از فعال ترین قنوات منطقه است و آب آن از کوه های جوپار تامین می شود که شیرین و قابل شرب است. در گذشته آسیابی به نام آسیاب بالا بر روی این قنات ساخته شده بود که تا سال ۱۳۵۸ فعالیت داشت.
طول قنات گوهرریز سه هزار و ۵۵۶ متر و با ۱۲۹ حلقه چاه در شش شاخه، با دبی آب کنونی ۱۰۰ لیتر بر ثانیه، حدود ۳۳۰ هکتار از باغات و اراضی کشاورزی را آبیاری می کند.
این قنات از ۶ رشته قنات حسین یوسف، ختمی، رو به آب، حاج محمد نوش، تل سفید و دروازه تشکیل می شود و عمیق ترین مادر چاه در رشته قنات تل سفید به عمق ۵۰٫۲۴ متر قرار دارد.
قنات گوهر ریزجوپار باداشتن آب فراوان و شش رشته قنات منحصر بفرد بوده و سال ۹۳ در فهرست آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
آخرین سند موجود در رابطه با حقابه قنات به تاریخ ۱۲۹۵ شمسی است و برای اداره قنات در حال حاضر سیستم هیئت امنایی اجرا می شود که هرگونه تعمیر، لایروبی و غیره باید با هماهنگی اعضای هیئت چهار نفره باشد.
*قنات های اکبرآباد و قاسم آباد بم
همواره نام بم با ارگ تاریخی و خاطرات ناخوشایند زلزله دی ماه سال ۸۲ گره خورده است اما ثبت ۲ قنات اکبرآباد و قاسم آباد در فهرست آثار جهانی، این شهر کهن و استوار را پرآوازه تر کرد.
قدمت این ۲ قنات به اواخر دوران قاجاریه و پهلوی اول می رسد و برخلاف اغلب مسیر طولانی سایر قنات های ایران، طول هر کدام از آنها به حدود چهار کیلومتر می رسد و به نسبت طول کم، حجم آب دهی زیادی دارند.
میزان آب دهی قنات قاسم آباد حدود ۹۰ لیتر بر ثانیه و قنات اکبرآباد ۶۰ لیتر بر ثانیه می باشد که جزو قنات های پر آب استان کرمان هستند و حدود ۳۰۰ هکتار از پوشش باغات منطقه را آبیاری می کنند.
قنات های اکبرآباد و قاسم آباد با فاصله ناچیز و به موازات یکدیگر قرار دارند و مادر چاه دو قنات در شرق بم و مظهر آنها در شمال شرق بروات بم قرار دارد.
مادرچاه، محور عبور و آبریز این ۲ قنات در محدوده هایی قرار دارد که سال ۱۳۸۳ جزو منظر فرهنگی بم به ثبت جهانی رسیده است.
سفره تغذیه کننده آب قنات ها بر روی گسل بم – بروات قرار دارد و به دلیل اینکه بخش زیادی از محور عبوری این ۲ قنات از بافت سخت و محکم می گذرد ریزش نداشته و نیاز به لایروبی کمتری دارد.
کوچه باغ ها و معابر ایجاد شده طی مسیر عبور این قنات ها در حال حاضر جزو جاذبه های گردشگری است.
تاکنون این ۲ قنات تحت مالکیت خصوصی قرار داشت که با توجه به جهانی شدن آن ساخت پایگاه ثبت جهانی برای آن آغاز شده است.
پس از تحولات اخیر در ترکیه ادامه اجلاس کمیته میراث جهانی یونسکو در شهر استانبول در هاله ای از ابهام قرار گرفت اما عصر یکشنبه بیست و هفتم تیر اعلام شد که کویر لوت به عنوان اولین اثر طبیعی ایران در فهرست میراث جهانی ثبت شد. با ثبت جهانی کویر لوت در چهلمین نشست کمیته میراث جهانی یونسکو، پنجمین پرونده استان کرمان نیز به ثبت رسید.
استان کرمان با داشتن پنج پرونده و ثبت هفت اثر جهانی شامل ارگ بم، باغ شاهزاده ماهان، روستای تاریخی و دستکند میمند، قنوات گوهر ریز جوپار، اکبر آباد و قاسم آباد بم و کویر لوت جایگاه نخست را از این حیث در کشور داراست.
ثبت سه اثر از استان کرمان طی دو سال فعالیت دولت تدبیر و امید و با پیگیری مستمر استاندار کرمان رویدادی کم نظیر به شمار می رود.
استان کرمان با ۲۳ شهرستان، بیش از هفت هزار اثر تاریخی و ۷۰۰ اثر ثبت ملی از قطب های گردشگری کشور به شمار می رود.
گزارش از داود رجبی

 بخشدار زارچ با صدور پیامی به مناسبت ثبت جهانی قنات این بخش، این سازه آبی را نمادی از میراث گرانبهای مردمان سختکوش و متدین زارچ عنوان کرد.

به گزارش ایرنا، در پیام امیر صادقی مقدم بخشدار زارچ آمده است: استان دارالعباده یزد همواره در بین ایرانیان به ویژگی های قنات، قنوت و قناعت معروف بوده که این موضوع برگرفته از فرهنگ دیرپای مردمان این دیار است.
وی در این پیام می افزاید: قنات زارچ از نمادهای کهن استان یزد و میراث گرانبهایی از مردمان سختکوش، مومن و متدین زارچ است که اخیرا در سطح بین المللی به ثبت رسیده و به جهانیان معرفی شده است.
در پیام بخشدار زارچ همچنین آمده: ضمن تبریک ثبت جهانی قنات زارچ در فهرست آثار یونسکو، از تلاش وهمت بلند دست اندرکاران میراث فرهنگی استان بویژه مدیرکل میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری استان یزد و کلیه افرادی که در به ثمر رسیدن این موفقیت بزرگ ایفای نقش کردند، صمیمانه تقدیر و تشکر می شود.
شهردار زارچ نیز با صدور پیامی ثبت جهانی قنات زارچ در یونسکو را تبریک گفت، در پیام محمدرضا حفیظی آمده: بدون شک ثبت جهان قنات زارچ بعنوان طولانی ترین قنات ایران در فهرست یونسکو نتیجه تلاش و پیگیری مداوم و ارزنده کارشناسان و مدیران سازمان میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری بوده و هدیه ارزشمندی برای استان و بخش زارچ است.
کمیته ثبت میراث جهانی یونسکو در چهلمین اجلاس این کمیته که در استانبول ترکیه برگزار شد با ثبت 11 قنات ایرانی از جمله قنات زارچ در فهرست میراث جهانی یونسکو موافقت کرد.
با موفقیت ثبت قنات های ایرانی در میراث تاریخی - فرهنگی یونسکو، در مجموع 20 اثر ایرانی در فهرست میراث جهانی یونسکو قرار گرفت.
قنات های ثبت جهانی شده در فهرست یونسکو را قنات قصبه گناباد، بلده فردوس، زارچ، حسن آباد، آسیاب آبی میرزانصرالله مهریز، جوپار کرمان، اکبرآباد و قاسم آباد بروات بم، مون در اردستان، وزوان و مزدآباد اصفهان و ابراهیم آباد اراک تشکیل می دهند که در استان های خراسان رضوی، خراسان جنوبی، یزد، کرمان، اصفهان و مرکزی قرار دارند.
قنات زارچ با طول بیش از 83 کیلومتر و در عمق 23 متری زمین به عنوان طولانی ترین قنات ساخت دست بشر شناخته شده است، از ویژگی های این سازه 70 پله بودن آن است و این ویژگی به اضافه طولانی بودن و قدمت آن، این قنات را به یکی از قنوات ارزنده دنیا تبدیل کرده است.
قدمت قنات زارچ را متعلق به دو تا سه هزار سال پیش و دوران پیش از اسلام و دوره ساسانی می دانند.
این قنات از نظر طول در ردیف طولانی ترین قناتهای استان یزد و کشور قرار دارد و تشکیل شده از دو رشته اصلی شور و شیرین است که با هدف بهره برداری از آب های زیرزمینی برای مشروب کردن اراضی کشاورزی ساخته شده است.
جوی ربانی، جوی قدمگاه، جوی امام حسین (ع)، جوی وقت الساعت، جوی سیدرکن الدین، جوی کلیمیان و جوی محل تل از جمله پایاب های شاخه شیرین قنات زارچ است.
برای ثبت جهانی این قنات پایاب های جوی کوشکنو، پایاب حاج عباس، پایاب میرعسکر شاهی، حسینیه شاه ابوالقاسم، مدرسه شهاب الدین طراز، مدرسه شاه کمالیه و مسجد جامع و پا شیرهای آب انبار جِن نُک و حسینیه شاه ابوالقاسم مرمت و ساماندهی شدند.
فناوری ساخت قنات در اوایل هزاره اول پیش از میلاد در مناطق خشک کوهستانی ایران گسترش یافت و به کشاورزان این مناطق اجازه داد تا بتوانند در دوره های طولانی خشکی که آب سطحی پیدا نمی شود به کشت و زرع بپردازند، ایجاد قنات به تدریج در مناطق دیگر دنیا نیز رایج شد و اکنون قنات های زیادی از چین تا مراکش و حتی در قاره آمریکا وجود دارند.
شهر زارچ با قدمت بیش از سه هزار سال در کنار شهرهای یزد و میبد از مناطق کهن مرکز ایران محسوب می شود و در پنج کیلومتری شهر یزد قرار گرفته است.

پژوهش، مستندسازی و طرح ساماندهی بافت پیرامون حصار شارستان میبد در محدوده‌ی دروازه‌ی غربی تا شمالی تدوین می‌شود.

به گزارش ایسنا، ‌مدیر پایگاه میراث فرهنگی شهر تاریخی میبد با اعلام خبر ساماندهی بافت پیرامون حصار شارستان در شهر میبد، گفت: این طرح با هزینه‌ای بالغ بر ۲۲۰ میلیون ریال از محل اعتبارات پایگاه‌های ملی، با نظارت این پایگاه از ابتدای خردادماه امسال آغاز شده و پیش‌بینی می‌شود تا اواخر مردادماه به نتیجه مطلوب برسد.

 

ساشا ریاحی‌مقدم با اشاره به همجواری محدوده‌ی دروازه شمالی تا دروازه‌ی غربی شارستان میبد، با مسجد جامع کهن، برج و بارو و حصار شهر و در میان باغات هم‌پیوند، ادامه  داد: مورفولوژی حاصل از آثار برجای مانده حصار، برج‌ها، باغ‌های خندق و خانه باغ‌های درشت مقیاس، منظر فرهنگی یکتا و منحصر بفردی را نسبت به نمونه‌های مشابه در شهرهای کویری بوجود آورده است.

 

به گفته‌ی او،  هرچند اغلب خانه‌های موجود در این محدوده به دلیل عدم حضور دائم مالکین و شرایط مناسب اقتصادی آن‌ها (عدم نیاز مالی)، متروک مانده و در حال نابودی است، ولی باغ‌ها همچنان شاداب، سرسبز و فعال هستند و شور و اشتیاق به ساخت و ساز در آن‌ها با هدف ایجاد مکانی مفرح، فراوان است.

 

ریاحی‌مقدم اضافه کرد: حفاظت، تجدید حیات و مدیریت توسعه در محدوده‌ی داخل حصار شارستان با توجه به ثبت این حصار و برج، بارو و خندق محدوده‌ی آن در فهرست آثار ملی با چالش‌های زیادی روبرو است و  دستیابی به راهکارها و راهبردهای پیشنهادی بر پایه سیاست‌گذاری مناسب به منظور حفاظت یکپارچه محدوده امری ضروری است.

 

او در زمینه رویکرد طرح اظهار کرد: به نظر می‌رسد با توجه به سابقه‌ی تاریخی، فرهنگی و اجتماعی محدوده، تشویق مالکان به بازگشت به محله‌ی پدری و حضور تمام وقت و زندگی در این خانه‌ها در مراحل ابتدایی دور از انتظار باشد. در نتیجه برای تجدید حیات و بازگرداندن سرزندگی به بافت این محدوده باید در امکان سنجی احیا به دنبال محرک‌هایی با تاکید بر ایجاد و رونق فرصت‌های اقتصادی در محلات بود.

 

مدیر پایگاه میراث فرهنگی شهر تاریخی میبد وجود امنیت طبیعی حاکم بر محلات بافت، محدود بودن آن بین حصار، باغ‌های زنده و فعال و ساماندهی‌های صورت گرفته در گذشته را بستر مناسبی برای برنامه‌ریزی یکپارچه و تصمیم سازی برای مجموعه برشمرد و در ادامه نقش و تاثیر مشارکت مردم در فرصت‌های اقتصادی و همکاری مدیریت شهری در زمینه سرنوشت محله‌ها و احیای آن را مورد تاکید قرار داد.  

 

ریاحی‌مقدم در مورد اقدامات صورت گرفته، عنوان کرد: در سال‌های گذشته با ایجاد پایگاه پژوهشی میبد و استقرار محل دائم آن در این محدوده، اقدامات اجرایی معدودی با رویکرد مرمت، نوسازی و ساماندهی بافت شامل مرمت اضطراری حصار شارستان در بخش شمال غربی، ساماندهی کوچه‌ی حکیم باشی، بازسازی و ساماندهی دروازه غربی، طرح ساماندهی بافت پیرامون مسجد جامع، بازسازی ساباط سید قنبر، مرمت و بازسازی آسیاب محله باغشاهی، احیای خانه سالاری و نوسازی خانه باغ حکیمی انجام شده است.

 

این مسؤول به انجام اقداماتی بر سیاست‌های مورد نظر در روند طرح یاد شده در خصوص رویکرد مداخله در تک تک دانه‌ها و تدوین ضوابط ویژه حفاظت از باغ‌های هم‌پیوند نسبت به تهیه و تدوین طرح مرمت و ساماندهی سیمای معابر، جداره‌­سازی گذرها، کف‌ سازی و تاسیسات شهری برای محورهای فرهنگی، تاریخی موجود در محدوده دروازه شمالی تا مسجد جامع تاکید کرد.

 

طرح مرمتی محور مسجد جامع تا دروازه شمالی و احیا و بازپیرایی بافت پیرامون، خطوط معماری و منظر حصار شارستان در بخش‌های تخریب شده و یا آسیب دیده از دیگر اقدامات این پایگاه به شمار می‌رود.

 

انتهای پیام

 

 

خانه "حاکم تهران" در خیابان فردوسی با متراژ 1700 متر که یادگار ارزشمند دوره قاجار است، با قیمت پایه 12 میلیارد تومان ازسوی ستاد اجرائی فرمان امام (ره) به مزایده گذاشته شده است.

 

به گزارش روز پلاس، خیابان فردوسی یکی از خیابان‌های شمالی- جنوبی قدیمی تهران است که در گذشته نام آن «علاءالدوله» بود. در گوشه‌ی شمال‌غربی میدان توپخانه، دروازه و خیابان علاالدوله یا باغ ایلخانی قرار داشت.
 
شرایط این خیابان به طوری که اعتمادالسلطنه می‌نویسد چنین بود: «کوچه باغ ایلخانی بسیار طولانی است. در دو طرف کوچه، درخت‌های خوبی کاشته شده و کوچه سنگ‌فرش است. کنار نهرهای دو طرف، همه از سنگ است و شب‌ها با چراغ و فانوس روشن است. در حاشیه‌ی این کوچه، باغات و عمارات عالیه قرار دارند. در طرف راست، خانه و باغ و عمارت‌های «احمد علاءالدوله» وزیر دربار، امین السلطان و جناب ظهیرالدوله است.»

خانه قاجاری در قلب تهران؛ قیمت پایه 12 میلیارد تومان! +تصاویر
 
در نقشه‌ی‌ عبدالغفار به سال 1301 هجری قمری، حدفاصل کوچه خندان در خیابان فردوسی (دندانساز سابق) و میدان امام خمینی(ره) (توپخانه سابق) نام املاک ورثه مرحوم امیر نظام قرار دارد. امیر نظام لقب «محمد رحیم خان قاجار دولو علاءالدوله» است که در آن سال که نقشه عبدالغفار کشیده می‌شود، فوت می‌کند و به همین دلیل نام «املاک ورثه مرحوم امیر نظام» روی آن ذکر می‌شود.
 
محمد رحیم خان قاجار دولو علاالدوله پس از مرگ برادر بزرگش، حسن خان، که نسقچی باش بود، به این سمَت دست یافت و در سفرهای پادشاه، مسئول نظم اردوها بود. در سال 1274 قمری جزو نویسندگان وزارت خارجه شد. در سال 1278 به لقب علاالدوله ملقب شد. در ذیحجه 1283 که ناصرالدین شاه عازم خراسان بود، محمد رحیم خان را به سمت بیگلربیگی(حاکم) تهران منصوب کرد و در سال 1284 ریاست قورخانه به وی محول شد.
 

خانه قاجاری در قلب تهران؛ قیمت پایه 12 میلیارد تومان! +تصاویر

براساس خاطرات احتشام السلطنه (پسر علاالدوله) در سال 1288 قمری، علاالدوله از محله ارگ و عمارت اجدادی خود به این قسمت نقل مکان می‌کند و املاک علاالدوله در آن زمان از شمال به کوچه نکیسا (شهید شاهچراغی فعلی) حدفاصل فردوسی و لاله زار، مشرق به خیابان لاله زار، مغرب به خیابان فردوسی و جنوب به میدان سپه (امام خمینی فعلی) را شامل می‌شد که حدود 50 هزار زرع بود. در ابتدا در این محدوده یک بنا مختصر بیشتر وجود نداشت و غالبا سبزی کاری و درخت قرار داشت که به مرور زمان علاالدوله در این مکان ساختمان های جدید برای خود و فرزندانش به غیر از حاجب الدوله ایجاد می کند و کل فرزندان در این محدوده ساکن می شوند.
 
*خانه علالدوله 2 بار شناسایی شد
 
در فاصله سال 1300 تا 1350 هجری شمسی اطلاعات چندانی از این بنا وجود نداشت و کارشناسان معتقدند این بنا تخریب شده، اما در اواخر دهه 50 شمسی کارشناسان میراث فرهنگی این بنا را به عنوان بنای ارزشمند شناسایی می‌کنند و عکس‌های این بنا تا قبل از انحلال عکس‌خانه میراث تهران در دهه 70 وجود داشت؛ اما با انحلال این مرکز و خروج نیروهای قدیمی از اداره کل میراث فرهنگی استان تهران، این بنا رو به فراموش می‌شود.
 
بر اساس عکس‌های آن دوره، این بنا به صورت سالم و سرپا می‌شود و خانواده‌ای در آن زندگی می‌کنند. البته این عکس‌ها در آن زمان فقط گرفته می‌شود و کوششی برای ثبت بنا صورت نمی‌گیرد.


 
حدفاصل دهه 50 تا سال 74 شمسی، نام و نشانی از این بنا وجود ندارد؛ اما در سال 1374 در «طرح مطالعاتی بناهای ارزشمند شهر تهران» که به سفارش شرکت توسعه فضاهای فرهنگی شهرداری تهران توسط «شرکت مشاور رای فن» صورت می‌گیرد و مدتی پیش نیز خلاصه آن طرح مطالعاتی در قالب کتاب «بناهای ارزشمند تهران» توسط سازمان زیباسازی شهر تهران چاپ می‌شود، عکس‌های این بنا به چشم می خورد اما گروه تحقیقاتی در آن سال هم از وجود مالک تاریخی بنا آگاه نبودند ولی با توجه به تاریخی بودن ملک، آن را جزو بناهای ارزشمند مستند نگاری می‌کنند. وضعیت این بنا در این دوره، سالم است ولی در اثر زمان دچار فرسایش شده است.
 
* تالار آینه خانه علإالدوله در آستانه مزایده
 
براساس اطلاعات کمیته پیگیری حفاظت از خانه‌های تاریخی تهران از ستاد اجرائی فرمان امام(ره)، از ملکی در خیابان فردوسی نام برده می‌شود که زمینی بایر است و تنها در آن یک تالار آینه وجود دارد.
 
 این ملک 1700 متر است که از کوچه تئاتر دهقان پلاک 43 در خیابان لاله‌زار راه دارد. راه ورودی ملک از سینمایی در کوچه تئاتر دهقان است که سینما متعلق به ستاد اجرائی فرمان امام (ره) نیست.
 
این بنا در پشت دفتر آگهی‌های روزنامه کیهان در خیابان فردوسی به شماره شناسایی 21-12403 قرار دارد و قیمت پایه ملک 12 میلیارد تومان است. پس از اطلاع یافتن از این ملک، در صحبت با عبدالله انوار، قدیمی‌ترین طهران‌شناس، وی مُهر تائید بر تاریخی بودن این ملک می‌زند و ملک را متعلق به علاالدوله می‌داند که در خاطرات «احتشام السلطنه» از این بنا تعریف شده است.
 
به تازگی «محمد سالاری»، رئیس کمیسیون معماری و شهرسازی شورای شهر تهران اعلام کرد، خانه حاکم تهران (عنوان بیگلربیگی در دوره قاجار به معنا حاکم است) در خیابان فردوسی در حال فروش از سوی ستاد اجرائی فرمان است و با وجود مکاتبات محمد باقر خسروی، مدیرکل بافت‌های تاریخی شهرداری تهران با اداره کل میراث فرهنگی استان تهران و پیگیری‌های خسرو آبادی مدیر کل میراث فرهنگی استان تهران برای توقف فروش این خانه، نتیجه‌ای به دست نیامد.
 
وی اعلام کرده که یکی از سازندگان معروف تهران که اخیرا اقدام به تخلف ساختمانی بسیار زیادی کرده، خریدار این بنا است و بزودی ممکن است این بنای ارزشمند تخریب شود.
 
* تهدید جدید برای میدان مشق
 
خانه تاریخی علاءالدوله که امروز براساس اعلام ستاد اجرائی فرمان امام، تبدیل به 1700 متر زمین بایر شده است، فقط بخش کمی از آن ملک تاریخی علاءالدوله است که در حد یک تالار آینه به گواه عکس‌های میراث فرهنگی و شرکت توسعه فضاهای فرهنگی باقیمانده است. نمونه این بنا را تالار آینه خانه نصیرالدوله در محله عودلاجان می توان عنوان کرد که در آن بنا نیز یک بنا با متراژ حدودی 80 متر قرار دارد.
 
تالار آینه خانه علاالدوله نیز همانند تالار آینه خانه نصیرالدوله در عودلاجان متراژی کمتر از 150 متر دارد و الباقی زمین که یک هزار و 550 متر مربع می شود، بایر است.

براساس صحبت‌های محمد سالاری، رئیس کمیسیون معماری و شهرسازی شورای شهر تهران اگر این بنا به یکی از سازندگان معروف تهران فروخته شود، برج سازی در این محل همانند سرای دلگشا در بازار یا مجتمع تجارت جهانی فردوسی در خیابان فردوسی اتفاق می‌افتد و این باعث چالش جدید برای حریم ثبتی و بلافصل میدان مشق و حریم ثبت نشده آثاری چون موزه استاد صنعتی، تئاتر نصر، تئاتر پارس و ساختمان بانک تجارت توپخانه(بانک شاهی سابق) خواهد شد.
 
به گزارش کمیته پیگیری خانه‌های تاریخی تهران، میدان مشق یکی از مجموعه‌های ارزشمند تهران است که براساس صحبت‌های مسئولان میراث فرهنگی قرار است به عنوان یکی از بناهای دارای قابلیت ثبت جهانی به یونسکو در آینده ارائه شود و این ارتفاع سازی قطعا ثبت جهانی این مجموعه را به چالش می‌کشاند.

معاون میراث فرهنگی استان یزد گفت : عملیات ساماندهی و بدنه سازی بافت تاریخی شهر یزد به منظور آماده سازی برای بازدید کارشناسان یونسکو در در حال انجام است.

Back to Top

Template Design:Dima Group